- Mirëseerdhet në faqen tonë -
Korca - Albanie        Welkom op onze site         Rob en Annet van Eck

Naailessen:

Al vanaf het begin dat we plannen hadden om naar Albanie te gaan, was het mijn wens om naailes te gaan geven. Maar in het begin is de taal een probleem, want mijn doelgroep (vrouwen zonder werk) spreekt geen engels. Dus de eerste 3 jaar van ons verblijf in Albanie heb ik van alles aangepakt, waar hulp nodig was, hielp ik. Toen ik eenmaal mezelf verstaanbaar kon maken begon ik te denken aan mijn wens. Toen kwam er een ander probleem; ruimte om naailes te geven. Ik kon wel een ruimte in het Dorcas trainingcentrum krijgen, maar moest dan na de les alles opbergen en opsluiten. Ook waren er in de ruimte geen kasten. Dus dit was geen optie.

In de zomer van 2000 kwam er een groep uit Ede om een jeugdhuis op te knappen. Hier is uiteindelijk mijn les begonnen.. De eerste leerlingen waren dames van een evangelische gemeente hier, 4 vrouwen. Al vlug hoorden andere vrouwen van de les en kwamen er meer aanmeldingen. De naaimachines, lappen stof en wat fournituren kwamen uit Nederland. Iedere vrouw kreeg zelfs een naaimachine om thuis te oefenen. De meeste vrouwen hadden nog nooit een electrische machine gezien, laat staan op gewerkt. Ik moest dus met het allereerste beginnen; hoe werkt de machine. . . . .

Een van de leerlingen, Mona, (zie hierboven, staand) leerde erg snel, ze had ook zelf een machine en had het werk echt in de vingers. Zij is nu een van de Albanese leraressen. De groep groeide al snel en de ruimte werd te klein. Omdat we zelf ook op zoek waren naar een ander huis, was een grote ruimte voor ons werk een pré. De Heer heeft ons hier erg mee gezegend. Na lang wachten wilde de eigenaar het aan ons verkopen. Het huis heeft een kelder van 15x5 meter, sta hoogte. Hier wordt nu voortaan les gegeven.

Inmiddels hebben we 3 groepen, iedere groep met 6-8 leerlingen. Ook zijn er veel dames en meisjes uit de omringende dorpen. Sommigen moeten meer dan een uur met de bus reizen om hier te komen. De meisjes in de dorpen volgen meestal alleen maar lagere school. Daarna blijven ze thuis, wachtend op een man. Voor hen is het echt een uitje om naar de les te komen. We lachen, drinken thee en kletsen ondertussen. De Albanese vrouwen zitten normaal veel thuis; wassen, koken, zorgen voor de kinderen, het huis en de schoonouders. Hun mannen doen niets thuis, ze ontmoeten hun vrienden in de cafees en zijn niet veel thuis. Het is zeer ongewoon als vrouwen samen ergens wat drinken, zeker als ze getrouwd zijn. U kunt zich dan wel voorstellen dat het een uitje voor hen is om naar de les te komen. In het begin worden ze soms gebracht door schoonmoeder of man, zodat ze weten waar ze zijn. Het is ook een sociaal gebeuren voor ze.

Ik zelf geef 2 ochtenden in de week les met één van de Albanese leraressen, zij geven ook één ochtend samen les. Ze zijn nu zover dat als wij zelf op verlof zijn, ze alle lessen overnemen. Het is echt fijn dat ze betrouwbaar zijn. De kelder heeft een eigen ingang, dus er hoeft niemand door ons huis.

Met nieuwe dames beginnen we eerst om te kijken wat ze kunnen. Hun eerste project is dan een speldenkussen, wat vol gedaan wordt met knopspelden en een naald. Daarna gaan we een pyama van tricot maken, zodat ze ook leren om te gaan met de overlockmachine. Hiermee een foutje maken is niet zo zichtbaar. Daarna maken ze een rok of broek, of iets voor de kinderen, later een blouse en mannenoverhemd. Langzaamaan beginnen ze aan moeilijkere dingen, zoals colberts. De vrouwen hier zien er graag netjes uit en je staat er versteld van als je ziet dat ze allemaal colberts dragen. Maar daar mogen ze pas aan beginnen als ze al het andere onder de knie hebben. Sommigen komen al jaren omdat ze het fijn vinden om er eens uit te zijn, anderen naaien op een gegeven moment zo goed dat ze verzocht worden plaats te maken voor nieuwe leerlingen. Dan beginnen ze thuis met het naaien voor anderen.

Ik ben zeer gezegend met dit project. Het is niet een groot project, maar het is zo bemoedigend te zien dat de dames trots zijn op wat ze gemaakt hebben. Het geeft ze een gevoel van eigenwaarde. Zeker als hun vriendinnen vragen waar ze hun trui, bloese of broek gekocht hebben terwijl ze het zelf gemaakt hebben. De kinderen zijn trots op hun moeder, zelfs sommigen mannen zijn trots op hun vrouw en scheppen op bij hun vrienden dat hun vrouw de trui of blouse zelf gemaakt heeft. Is dit niet geweldig. We hebben toch allemaal af en toe een schouderklopje nodig om door te gaan. Zeker in een land als Albanie.

Al die jaren, dat ik naailes geef, heb ik bijna niets hoeven kopen. Het tweede jaar kon ik 2 nieuwe naaimachines en 2 lockmachines kopen. Verder komen alle spullen uit Nederland. Ook alle naaimachines voor de 20 leerlingen komen uit Nederland. Ik ben dan ook zeer dankbaaar dat er zoveel mensen zijn die me hier mee geholpen hebben en nog helpen. Maar natuurlijk ben ik vooral de Heer dankbaar dat hij me de gave heeft gegeven van het naaien. Zo kan ik ook de vrouwen van Hem vertellen. Mocht u nog een goede naaimachine of overlockmachine hebben staan waar u een goede bestemming voor zoekt, laat het me dan weten.

 Contact:                                                Giften:

 Tonnis Venhuizen-Eindhoven 040-262 42 31                10.70.76.055 t.n.v. Chr.Verg.Lokalen

 Rob en Annet van Eck-Korca via E-mail                       Zending m.v.v. Albanië